ВАРИАЦИЯЛЫК ЭСЕПТӨӨ: нускалардын айырмасы
м (1 версия) |
No edit summary |
||
(One intermediate revision by one other user not shown) | |||
1 сап: | 1 сап: | ||
'''ВАРИАЦИЯЛЫК ЭСЕПТӨӨ ''' – эсептөө математикасынын бир же бир нече функционалдын экстремум (эӊ чоӊ, эӊ кичине) маанилерин табууга арналган бөлүмү. | '''ВАРИАЦИЯЛЫК ЭСЕПТӨӨ ''' – эсептөө математикасынын бир же бир нече функционалдын экстремум (эӊ чоӊ, эӊ кичине) маанилерин табууга арналган бөлүмү. Вариациялык эсептөө функционалдардын экстремумун табуунун жалпы ыкмасын изилдейт. Ал 18-кылымда механика, физика ж. б-лардын маселелерине байланыштуу пайда болгон. Анын алгачкы маселелеринин бири ''брахистохрона'' болгон. Ал баштапкы ылдамдыгы болбогон материалдык чекит жалаӊ гана oордук күчүнүн натыйжасында эӊ кыска убакытта жогорку ''А'' абалынан төмөнкү ''В'' абалына өткөндөгү траекториясынын формасын табууга арналган. Вариациялык эсептөөнүн тарыхындагы дагы бир маселе – оптикалык өзгөрмөлүү тыгыздыктагы чөйрөдө жарык булагынын ''А'' чекитинен ''В'' чекитине таралуу жолун табуу. Бул маселени чыгарууда Ферма принциби колдонулат. Л. ''Эйлер'' м-н Ж. ''Лагранж'' классикалык вариациялык эсептөөнүн теориялык негизин түзүшүп, башка илимдер менен байланышын ачышкан. Орус окумуштуулары Н. Н. Боголюбов, Н. М. Крылов, М. А. Лаврентьев, Л. А. Люстерник ж. б. да бул теорияга салым кошушкан. Техникалык жана экономикалык маселелерди чечүүдө вариациялык эсептөөнүн бир нече ыкмалары колдонулат. Түз ыкмада, Л. Эйлер (1768) вариациялык эсептөө маселелерин жакындатып чыгарууну (сандык) түзгөн, ал кийинчерээк Эйлердин сынык сызыктар ыкмасы деп аталган. Алар функционалдын экстремумун табууну көп аргументтүү функциянын экстремумун табууга келтирүүгө (редукциялоого) негизделген. Вариация ыкмасы функционал ''у(х'')ти экстремумга жеткирүүчү ''х(t'') функциясын канааттандыруучу зарыл жана жетиштүү шарттарды изилдейт. Вариациялык эсептөөдөгү сандык ыкмалар түз эмес жана түз ыкмалар деген эки чоӊ класска бөлүнөт. Түз эмес ыкмалар оптималдуулуктун зарыл шартына негизделген ''(Эйлер теӊдемеси,'' Понтрягин принциби), башкача айтканда вариациялык маселе зарыл шарттын негизинде четтик маселеге келтирилет. Ал эми түз ыкмалары функционалдын экстремалдык маанисин түздөн-түз эсептөөгө багытталган. Айрым алгоритмдерде бул эки ыкма теӊ колдонулгандыктан, Вариациялык эсептөөдө сандык ыкмалардын мындай экиге бөлүнүшү шарттуу түрдө гана орун алат.<br/>Ад.: ''Понтрягин Л. С. и др''. Математическая теория оптимальных процессов. М., 1969; ''Моисеев Н. Н.'' Численные методы в теории оптимальных систем. М., 1971; ''Лаврентьев М. А., Люстерник Л. А.'' Курс вариационного исчисления. М.; Л., 1950. | ||
<br/>Ад.: ''Понтрягин Л. С. и др''. Математическая теория оптимальных процессов. М., 1969; ''Моисеев Н. Н.'' Численные методы в теории оптимальных систем. М., 1971; ''Лаврентьев М. А., Люстерник Л. А.'' Курс вариационного исчисления. М.; Л., 1950. | |||
<br/>''К. Темиров.'' | <br />''К. Темиров.'' | ||
[[Category: 2-том]] | [[Category: 2-том]] | ||
04:59, 19 Июнь (Кулжа) 2024 -га соңку нускасы
ВАРИАЦИЯЛЫК ЭСЕПТӨӨ – эсептөө математикасынын бир же бир нече функционалдын экстремум (эӊ чоӊ, эӊ кичине) маанилерин табууга арналган бөлүмү. Вариациялык эсептөө функционалдардын экстремумун табуунун жалпы ыкмасын изилдейт. Ал 18-кылымда механика, физика ж. б-лардын маселелерине байланыштуу пайда болгон. Анын алгачкы маселелеринин бири брахистохрона болгон. Ал баштапкы ылдамдыгы болбогон материалдык чекит жалаӊ гана oордук күчүнүн натыйжасында эӊ кыска убакытта жогорку А абалынан төмөнкү В абалына өткөндөгү траекториясынын формасын табууга арналган. Вариациялык эсептөөнүн тарыхындагы дагы бир маселе – оптикалык өзгөрмөлүү тыгыздыктагы чөйрөдө жарык булагынын А чекитинен В чекитине таралуу жолун табуу. Бул маселени чыгарууда Ферма принциби колдонулат. Л. Эйлер м-н Ж. Лагранж классикалык вариациялык эсептөөнүн теориялык негизин түзүшүп, башка илимдер менен байланышын ачышкан. Орус окумуштуулары Н. Н. Боголюбов, Н. М. Крылов, М. А. Лаврентьев, Л. А. Люстерник ж. б. да бул теорияга салым кошушкан. Техникалык жана экономикалык маселелерди чечүүдө вариациялык эсептөөнүн бир нече ыкмалары колдонулат. Түз ыкмада, Л. Эйлер (1768) вариациялык эсептөө маселелерин жакындатып чыгарууну (сандык) түзгөн, ал кийинчерээк Эйлердин сынык сызыктар ыкмасы деп аталган. Алар функционалдын экстремумун табууну көп аргументтүү функциянын экстремумун табууга келтирүүгө (редукциялоого) негизделген. Вариация ыкмасы функционал у(х)ти экстремумга жеткирүүчү х(t) функциясын канааттандыруучу зарыл жана жетиштүү шарттарды изилдейт. Вариациялык эсептөөдөгү сандык ыкмалар түз эмес жана түз ыкмалар деген эки чоӊ класска бөлүнөт. Түз эмес ыкмалар оптималдуулуктун зарыл шартына негизделген (Эйлер теӊдемеси, Понтрягин принциби), башкача айтканда вариациялык маселе зарыл шарттын негизинде четтик маселеге келтирилет. Ал эми түз ыкмалары функционалдын экстремалдык маанисин түздөн-түз эсептөөгө багытталган. Айрым алгоритмдерде бул эки ыкма теӊ колдонулгандыктан, Вариациялык эсептөөдө сандык ыкмалардын мындай экиге бөлүнүшү шарттуу түрдө гана орун алат.
Ад.: Понтрягин Л. С. и др. Математическая теория оптимальных процессов. М., 1969; Моисеев Н. Н. Численные методы в теории оптимальных систем. М., 1971; Лаврентьев М. А., Люстерник Л. А. Курс вариационного исчисления. М.; Л., 1950.
К. Темиров.